• وبلاگ شخصی من در بر گیرنده نوشته‌ها، تالیفات، نظرات و فعالیتهای شخصی من در حوزه‌های روزنامه نگاری اقتصادی ، مدیریت و مشاوره رسانه ، برنامه سازی و تحلیلهای فناوری اطلاعات و کمی هم موضوعات شخصی است. تا اتمام کار ظاهرسازی سایت راه باقی است، فعلا باید شکل نهایی مشخص شود، تا آن  زمان سعی میکنم کمتر مطلب متفرقه بنویسم. شما هم صبور باشید و راهنما …


  • موانع تا وقتی مانع هستند که اونها رو مانع بدونی، اگه اونها رو یک مرحله از مسیر بدونی دیگه مانع نیستن …


  • از این دسته، بیشتر مطلب بخوانید ...

  • و گفت: آزادمردی دریائیست به سه چشمه، یکی سخاوت، دوم شفقت، سیم بی‌نیازی از خلق و نیازمندی به حق.
    .
    – تذکره الاولیا ، ذکر ابوالحسن خراقانی


  • از این دسته، بیشتر مطلب بخوانید ...
  • از غیر دیدن …

    و گفت: داوری کافری‌ست و از غیر دیدن شرک است و خوش بودن فریضه است.

    – تذکره الاولیا، ذکر شیخ ابوسعید ابوالخیر


  • از این دسته، بیشتر مطلب بخوانید ...
  • تحلیل و بررسی مطبوعات ارتباطات

    از این هفته سه شنبه‌ها، ساعت ۷ شبکه ۷ ( آموزش) برنامه زنده برخط
    با اجرای آیتم تحلیل و بررسی اخبار و مطبوعات فناوری در خدمت دوستان هستم
    دوستان مطبوعاتی نشریه و یا گزارشهاشون رو برام ارسال کنن تا در این برنامه ازش یاد کنیم . حجم بالای کاری ممکنه اجازه نده به همه مطالب دوستان شخصا سر بزنم . پس برام بفرستید . به این ایمیل :azad@titr1.net

    سعید نوری آزاد نویسنده و دبیر برنامه برخط - شبکه آموزش

    سعید نوری آزاد نویسنده و دبیر برنامه برخط – شبکه آموزش

    سعید نوری آزاد نویسنده و دبیر برنامه برخط - شبکه آموزش

    سعید نوری آزاد نویسنده و دبیر برنامه برخط – شبکه آموزش


  • از این دسته، بیشتر مطلب بخوانید ...
  • خبر درگذشت مهدوی کنی گاف خبری بود یا حرفه‌ای گری رسانه‌ای؟

    آیت الله مهدوی کنی درگذشت …

    خبر درگذشت مهدوی کنی گاف خبری بود یا حرفه‌ای گری رسانه‌ای؟

    خبر درگذشت مهدوی کنی گاف خبری بود یا حرفه‌ای گری رسانه‌ای؟

    این تیتری بود که بسیاری سایتهای زرد و صفحات شبکه‌های اجتماعی ن را کشفی عظیم از خزانه گافهای رسانه ای برداشت کرده و منتشر کردند.
    اما این خبر یک خبر واقعی نیست ( ایشان هنوز در قید حیات هستند)، فقط اشتباها بر روی خروجی خبرگزاری نمایش داده شده است.
    دلیل نوشتن اینچنین خبری چیست؟ آیا این سایت منبع خاصی در اختیار داشته و خبر رسیده و حالا تکذیب شده به دلایل خاص؟
    در کار رسانه ای مخصوصا رسانه‌های آنلاین سرعت در انتشار مطلب یک مزیت به شمار میرود و گاها بصورت افراطی بر سر آن مسابقه است و نیروهای بخشهای آنلاین و خبرگزاریها بر سر همین موضوع استرس عظیمی دارند.
    در برخی موارد که میشود اتفاقات مهمی را پیش بینی کرد خبرها را پیشنویس می‌کنند و به شرح و بسط آنها میپردازند، که خبر فوق یکی از همین موارد است .
    حتی در رسانه های حرفه ای مستندهای تصویری و گزارش و مصاحبه هایی برای موارد خاصی تهیه میشود که آنها را در روز و ساعتی مشخص که حادثه رخ میدهد منتشر کنند .
    نتیجه برای مخاطبین عمومی : هیچ وقت جوگیر سرعت و حجمه اخبار نشوید
    نتیجه برای همکاران رسانه : نتیجه برای مخاطبین عمومی + یخورده دقت کنید.


  • از این دسته، بیشتر مطلب بخوانید ...
  • دست گاه …

    جریان سرد هوایی که از ورودی مترو خارج میشد وسوسه ادامه مسیر با مترو را بر بقیه وسوسه‌ها چیره کرد، تازه وقتی پله های سرد مترو تمام شده و پای سکوی قطاری که نیامده بود رسیدم فهمیدم چقدر کف پاهایم درد میکند، عادت داشتم ، هم به پیاده روی و هم به درد کف پا و کمر، کمی هم خوابم گرفته بود، از صبح چیزی نخورده بودم که بشود اسمش را وعده عذایی گذاشت، صبح عجله داشتم و ظهر هم جایی که بودم غذایش زیادی چرب بود و بوی ماهی میداد، با چای و شیرینی خودم را مشغول کرده بودم تا برسم به خانه، سکو کمی شلوغ بود و تا قطار برسد هم کمی شلوغتر شد، درب قطار درست جلوی صورتم ایستاد، فکر کردم نشانه خوش شانسی است، اما جمعیت متحدا هلم داد وسط مترو، صندلی خالی گیرم نیامد، لاجرم از میله سرد مترو آویزان شدم، حوصله هیچ کاری نداشتم و خیره شدم به مسافرها، از بغل دستی من تا انتهای سالن  بغیر از آنهایی که خواب بودند تقریبا همه سرشان توی موبایل بود، یکی بازی میکرد، یکی دنبال نمیدانم چه میگشت، آن یکی مخ منشی قبلی شرکتشان که با ریس دعوا کرده بود را با صدای بلند میزد و خلاصه هر کسی مشغولیتی داشت توی همان یک کف دست دلخوشی، صدای بیب بیب یک گوشی دیگر سرم را گرداند به طرف انتهای سالن، سنگینی نگاهی مرا به سوی خود خواند، صاف نگاه کردم به یک جفت چشمی که نگاهم میکرد، یک جفت چشم خوشرنگ با آرایشی که حداقل دو سه تا رنگ تویش بود، یا حداقلمن اینطور متوجه شدم، شاید رنگها مال خودش بود، هر چه بود قشنگ بود، موهای خرمایی رنگ و روسری طیف کم رنگی از صورتی که وسطهای سر گیر کرده بود و انگار یک سفره ماهی صورتی پریده بود روی سرش و دستهایش را گرفته بود زیر چانه او، متوجه نگاه من که شد نگاهش را دزدید، گذاشتم به حساب اتفاق، کیفم روی دوشم سنگینی میکرد ، حتی حال جابه جا کردنش را هم نداشتم ، اما ایستگاه بعد پیاده شدن چند مسافر ناگزیر جابه جایم کرد، دیدم از‌آنهمه موبایل به دست حس خوبی نداشتم ، دست کردم تو کیفم و یک کتاب بیرون آوردم، سر جابه جا شدن متوجه شدم تقیربا کنارش قرار گرفتم ، این سری نگاهش به من نبود، داشت ردیف مسافرای موبایل به دست رو نگاه میکرد ، دست اون هم هیچی نبود ، یعنی یه عینک بزرگ و رنگی دستش بود ، برای خودش ملونی بود، نگاهم به پایین مانتوش هم افتاد که مثل نیمه بالاش که شروعش مشخص نبود انتهای مشخصی هم نداشت، چند تا تیکه بالا و پایین و با برشهای مختلف ، الان غیر از مانتوی مدرسه و کارمندی دیگه مانتوها مثل قدیم نیست ، قبلا میشد گفت پایین اینجاس، اما الان نه ، حتی پشت و روش رو هم نمیشه تشخیص داد، همه هم که شدن یه اندازه و یه شکل، با فرق چندتا مارک، شروع کردم خواندن، کتاب جدید نبود ولی دوست داشتم بخوانم ، مثل همیشه سعی میکنم کتاب توی کیفم با جیبم باشد، آن روز کتاب مدیر مدرسه جلال دستم بود، چند وقتی هست که توی کیفم مانده و گه گداری که توی مترو یا ماشین وقت کنم بازش میکنم از سر علامتی که گذاشته ام میخوانم، آخرهای داستان تصادف معلم کلاس چهارم بودم که سنگینی نگاهی سرم را در خود گرفت، داشت نگاهم میکرد ، یعنی داشت سعی میکرد ببیند چه میخوانم ، منهم آخر پاراگراف را بلند خواندم: “از طرف یارو آمریکاییه آمده اند عیادتش و وعده و وعید که وقتی خوب شد ، در اصل چهار استخدامش کنند و  بازبان بی زبانی حالیم کرد که گزارش را بی خود داده ام و حالا هم داده ام ، دنبالش نکنم و رضایت طرفین و کاسه ی از آش داغ تر و از این حرف ها …خاک بر سر مملکت .” …
    بیشتر…


  • از این دسته، بیشتر مطلب بخوانید ...
    • مدیری که قبل از انتشار مصاحبه‌اش برکنار شد!

      http://www.jamejamonline.ir/Media/Image/1392/08/25/635201855675460656.jpg

      اسمش را تصادف بگذاریم، دست روزگار، اتفاق یا هر چیز دیگر، محمدحسن کرباسیان که تا زمان انجام کارهای فنی این مصاحبه مدیرعامل پست بود، جای خود را به حسین مهری داد. لذا به همین سادگی اظهارات حاکمیتی جای خود را به اظهارات کارشناسی یا برنامه هایی داد که اکنون شکل آرزو به خود گرفته و امید است مدیرعامل بعدی آنها را پیش ببرد.

      وقتی این تغییر پیش آمد دو راه وجود داشت؛ راه اول، دست نگه داشتن از درج این گفت وگو و موکول کردن آن به آینده بود و راه دوم، تغییر حقوقی شخصیت مصاحبه شونده و درج اظهارات وی. پس از سبک و سنگین کردن ها و بررسی ها سرانجام قرار بر انتخاب راه دوم شد.

      علت هم این بود که نقطه نظرات کارشناسی مدیرعامل قبلی حتما و لزوما به کار مدیرعامل جدید می آید و راهگشا خواهد بود. آقای کرباسیان در این گفت وگو نسبت به سرنوشت شرکت پست و روشی که برای خصوصی شدن آن در دولت قبل برگزیده شده و اکنون در دستور کار مجلس است، هشدار داده است.

      به زعم وی سپردن کامل پست به بخش خصوصی تجربه ای ناکام خواهد بود که در سایر کشورهای دنیا بویژه کشورهای غربی که پیشتاز خصوصی سازی در همه زمینه ها بوده اند نیز شکست خورده است. جالب است که میزان این شکست خوردن تا به آنجا بوده که باعث پس گرفته شدن شرکت پست از خریدار آن شده است.

      مدیرعامل قبلی پست پیشنهاد می کند باید در روش کنونی مورد نظر در واگذاری شرکت پست تجدیدنظر کرد که آزموده را آزمودن خطاست.

      وی همچنین اظهار امیدواری کرده است مجلس حرف کارشناسی موجود درباره مضرات روش کنونی خصوصی سازی پست را بشنود؛ وظیفه ای که به نظر می رسد بر دوش مدیرعامل جدید شرکت پست قرار گرفته است.

      در نهایت نیز جای امیدواری است راه شرکت پست به عنوان یکی از دستگاه های مهم کشور که ارتباط مستقیم و کاملی با مردم دارد، رو به تعالی پیش برود و کمیت و کیفیت خدمات آن به مردم متحول شود.

      سعید نوری آزاد

      شرکت پست نباید خصوصی شود بیشتر…


    از این دسته، بیشتر مطلب بخوانید ...
    تیتر آزاد...

    و گفت: آزادمردی دریائیست به سه چشمه، یکی سخاوت، دوم شفقت، سیم بی‌نیازی از خلق و نیازمندی به حق.
    .
    – تذکره الاولیا ، ذکر ابوالحسن خراقانی


    شورای عالی فضای مجازی دیگر فعال نیست

     رئیس اسبق سازمان فضایی که اکنون به عنوان یکی از اعضای جدید شورای شهر تهران فعالیت خواهد کرد، بی اعتقادی و همکاری نکردن دولت و رئیس جمهور را باعث کند شدن آهنگ توسعه در این بخش دانسته و از دولت بعدی می خواهد با ادامه دادن برنامه های تدوین شده از قبل مانند شبکه ملی اطلاعات، بخش ارتباطات را وارد دوران جدیدی کند.

    وی همچنین درباره اینترنت به عنوان یکی از چالش برانگیزترین مباحث وزارت ارتباطات به روشنی می گوید اینترنت را با محتوای مادی گرایانه قبول نداشته، بنابراین مهم نیست ایران چه جایگاه و رتبه ای در شاخص های مربوط به آن داشته باشد.

    رفتن شما از وزارت ارتباطات چطور صورت گرفت؟

    در آن زمان ترجیح دادم در این باره سکوت کنم، اکنون هم ترجیحم همان است، چون به عقیده من صحبت کردن درباره این موضوع سودی برای جامعه نداشت و اگر ذره ای سود به نفع اصلاح برخی فرآیندها از این رهگذر وجود داشت درباره آن صحبت می کردم و جریان را می گفتم. از طرفی ترجیح دادم وزارت ارتباطات را از موضوعات سیاسی دور نگه دارم تا بدنه تخصصی آن دچار حاشیه نشود، چون خروجی این اعلام فقط به درد روابط سیاسی می خورد، اما برای بخش های تخصصی زیان داشت.

    بالاخره سکوت هم زمینه ساز حاشیه و شایعه است. از دیدگاه خودتان بخشی از ماجرا را بگویید.

    موضوع اختلاف سلیقه کاری با رئیس جمهور بود، اما ترجیح می دهم وارد ریز موضوع نشوم.

    اختلاف سلیقه که عیب نیست، همه جا و میان افراد مختلف وجود دارد.

    برخی طرح ها، کارها و برنامه های اصلی ما بود که دولت باید از آن پشتیبانی می کرد، اما وقتی اصلی ترین کارهای ما هم پشتیبانی نمی شد، فضای کار را بر خودمان بسته می دیدیم. من هم آمده بودم تا وجودم تاثیری داشته باشد و کاری از پیش ببرد، اما وقتی فضا محدود شد، برخلاف عده ای که سلیقه شان این است که در چنین فضایی بمانند من پس از ۳۲ سال خدمت دولتی که داشته ام، ترجیح دادم دیگر در این فضا حضور نداشته باشم.

    پس استعفا کردید.

    خیر، اما شرایط آنچنان شد که رئیس جمهور خواست فرد دیگری در آن جایگاه باشد، ظاهر قضیه شکل طبیعی کار بود، اما طرح موضوع ادغام وزارت ارتباطات با وزارت راه و شهرسازی بهانه ای بود برای این برکناری که خوب معلوم بود، چنین اتفاقی قرار نیست بیفتد؛ چراکه نه مجلس موافق بود و نه کار، کارشناسی بود.

    پس اختلافتان با تشکیل یا نوع اداره شورای عالی فضای مجازی، عامل آن تصمیم نبود یا تحریک کننده آن نشد؟

    نه این طور نبود. شاید بعضی دوست داشته باشند موضوع را به اشخاص ربط دهند، اما اینها نبود و انتقادهای من به قبل تر از تشکیل این شورا برمی گشت.

    به نوع عملکرد دولت هم انتقاد داشتید؟

    بله قطعا. البته هر دولتی اولویت هایی برای خودش دارد، اما توقع داشتیم درصدی از آنچه به راه یا مسکن توجه می شود به فاوا (فناوری اطلاعات و ارتباطات) هم توجه شود، چون اعتقادم این بوده است که این حوزه ثروت و اشتغال ایجاد می کند، اما خب وقتی حمایت نبود فضای کار برای ما محدود و محدودتر شد.

    اصولا فناوری اطلاعات و ارتباطات جزو اولویت های دولت احمدی نژاد بود؟

    تیم ما و همکاران من در این مدت تلاش فراوانی کردند و اهداف خوبی برای سند چشم انداز فاوا ترسیم کردند، ازجمله برنامه پنجم توسعه که نگاه ویژه به این موضوع دارد، اما این برنامه ها وقتی خوب است که اجرا شود و در تصویب برنامه ها و بودجه های سالانه بازتاب پیدا کند که ما این را خیلی نمی دیدیم. حتما شاهد بودید ابتدای کار دولت دهم کارگروه فاوا و امنیت در دولت تشکیل و ریاست آن هم به بنده واگذار شد که مشمول ماده ۱۲۷ بود و اختیاراتی ورای یک کمیسیون داشت؛ یعنی مصوبه آن کارگروه مستقلا با امضای رئیس جمهور به عنوان مصوبه دولت برای همه لازم الاجرا می شد، اما در آینده شاید اولویت ها عوض شود و ما آن توجه لازمی را که به خود مصوبات باید داده می شد، ندیدیم. البته کارهای آن کارگروه خیلی زیاد بود و شاید لازم باشد اینها جایی بازگو شود، چون بسیاری از طرح هایی که امروز افتتاح می شود یا در آستانه بهره برداری است، محصول تصمیمات آن کارگروه بود، مثل شبکه الکترونیکی مالیات، گمرک یا سلامت که به طور کامل از نظر زیرساختی اجرا شد.

    با وجود این، عملکردتان را چطور ارزیابی می کنید؟

    برنامه های ما بسیار فراتر از چیزی بود که عملی شد. سال ۸۸ که من کار را دست گرفتم، سهم فناوری اطلاعات و ارتباطات در تولید ناخالص ملی (GDP) دو و شش دهم درصد بود، اما سال ۹۱ این عدد به بالای ۴ درصد رسید. البته طرح های بسیار دیگری هم داشتیم که زمین ماند و حمایت نشد و باعث شد بسیاری کارهای مرتبط دیگر زمین بخورد و تاثیر خودش را نشان ندهد. حتی من به همکارانم در چند جلسه عمومی گفتم بگوییم فلان مقدار خط واگذار کردیم و فلان مقدار زیرساخت ارتباطی ایجاد کردیم، نباید معیار عملکرد باشد و فقط باید ببینیم این کارهایی که کردیم چه تاثیری در خدمات داشته یا چه مقدار سهم از GDP را تغییر داده، برای همین از نوع حمایت ها رضایت نداشتم.

    با توجه به این که دولت آینده در حال شکل گرفتن است، مهم ترین ضعف فعلی صنعت ارتباطات کشور چیست؟

    ما همیشه گفته ایم استعدادهای بالقوه زیادی در این حوزه وجود دارد که بعضا با اصلاح برخی قوانین و مقررات یا اجازه دادن به برخی سرمایه گذاری ها می توان این استعدادها را وارد عرصه اجرایی کرد. در سال های گذشته درآمد خوبی را طبق قانون به خزانه واریز کردیم و در کنار آن چند بار گفتیم این پول را در خود حوزه سرمایه گذاری کنید تا برای کشور اشتغال و سرمایه تولید کند، اما خب ما فقط یک وزارتخانه بودیم و تصمیمات مطلوب نظر ما در دولت گرفته نشد، برای همین به دولت بعدی توصیه می کنم برای ارزیابی وضع این حوزه به وضع کره و چین نگاه کنند و بدانند این حوزه استعداد آن که سهمش از تولید ناخالص ملی را به سه برابر وضع فعلی برساند، دارد؛ چون زمینه های آن کاملا وجود دارد.

    یعنی درآمد این حوزه خرج خودش بشود؟

    بله، باید هزینه شود تا این حوزه به سود واقعی و ارزش افزوده برسد.

    آیا محاسبه ای داشتید که چه میزان سرمایه گذاری باید در بخش ارتباطات انجام شود یا مثلا چند سال درآمد این حوزه صرف خودش بشود؟

    اگر از همین امسال کل درآمد ارتباطات و فناوری اطلاعات را فقط سه سال به خودش بدهند من با عدد و رقم ثابت می کنم در سه سال آینده علاوه بر سرمایه چند برابرش را برمی گرداند. ما باور داشتیم این حوزه سودآور است و حتی می توان از درآمدش استفاده نکرد و سراغ جذب سرمایه رفت. یکی از آن راه ها، جذب سرمایه داخلی بود که باید با انتشار اوراق مشارکت انجام می شد و انصافا هم دولت با آن موافقت کرد، اما در سایه بی توجهی سرانجام کار آنچنان شد که انتشار این اوراق در بیست و ششم اسفند و برای مدت سه روز اعلام شد! این کار و وضع یعنی این که اگر انتشار اوراق مشارکت انجام نمی شد، بهتر بود.

    درباره صرف هزینه برای ایجاد زیر ساخت هم طرحی وجودداشت که درآمدزایی را نشان بدهد؟

    همان ابتدا پیشنهاد طرح ترانزیت دیتا را دادیم؛ طرحی که تنها ۳۰۰ میلیون یورو سرمایه گذاری نیاز داشت تا بهره برداری شود. این پول ظرف دو سال اول برمی گشت و از آن به بعد هر سال ۲۰۰ میلیون یورو از محل ترانزیت می توانستیم ارزآوری داشته باشیم، اما هیچ توجهی به آن نشد.

    شبکه دیتایی که بین عمان ـ ایران ـ روسیه ایجاد و بخشی از آن چند هفته قبل افتتاح شد، همان طرح بود؟

    این بخش کوچکی از آن طرح بود و طرح اولیه بسیار تجاری تر از وضع فعلی بود. طرحی که ما ابتدا تعریف کردیم ظرفیتش ۸٫۱۲ ترابیت بر ثانیه بود، اما الان چیزی که بهره برداری شده است در سطح خیلی کمی است که بیشتر از چند گیگ نیست.

    پس مشکل شبکه فعلی اقتصادی و تجاری نبودن آن است؟

    این شبکه نیاز به سرمایه گذاری دارد تا به بیشتر ظرفیت برسد و تجاری شود. مسیر ایران برای ترانزیت دیتا کوتاه، ارزان و امن است که می تواند همه رقبا را دچار مشکل جدی کند، اما خوب طرح را ناقص دیدن بیشتر هزینه دارد و سودآور نمی شود.

    آیا طرح های دیگری هم از این دست وجود داشت؟

    بله زیاد بودند. یکی تقویت شبکه داخلی و دیگری انتقال اطلاعات شرق به غرب است. ما می توانیم اطلاعات را از سمت عراق و ترکیه بگیریم و به هند و چین ترانزیت کنیم که در اجرای این طرح باز هم مشکل همان سرمایه گذاری بود.

    شما به جذب سرمایه اشاره می کنید، اما یک راه حل این موضوع می توانست جذب سرمایه خارجی باشد؛ چرا در این قسمت اقدامی نکردید؟

    طبیعی است ما دوست داشتیم پول ارزان از خارج بیاید و از پول گران داخلی استفاده نکنیم، اما شرایط سیاسی که بر جو بین الملل کشور از سوی کشورهای استکباری حاکم شده بود، سرمایه گذارها را به دلایلی غیراقتصادی از سرمایه گذاری در حوزه ارتباطات منصرف می کرد و همان بی توجهی که درباره طرح های ما می شد درباره همین موضوع هم رخ می داد و به بخش های غیرفنی توجه نمی شد. البته قوانین هم حامی سرمایه گذار خارجی نبود. ما تجربه های موفق سرمایه گذاری خارجی داشتیم که می توانست بارها تکرار شود، اما دید کلان برای حمایت از ما وجود نداشت.  البته همان فضاسازی خارجی هم باعث شده بود ظرفیت های سرمایه گذاری ایران برای خارجی ها خوب شناخته نشود و خودشان خواهان ورود به این حوزه نشوند، در حالی که می بینیم در برخی حوزه ها که کار بین المللی بیشتری شده است، خود سرمایه گذار خارجی به دنبال راهی برای دور زدن موانع است تا هر طور شده بیاید داخل ایران کار کند.

    مشخصا چه نهادی از اقدامات شما پشتیبانی نمی کرد؟ نمونه ای دارید؟

    مسئول کار اجرایی، دولت است و تصمیمات در سطح کلان در دولت گرفته می شود، ما برای موضوعی مثل ارز مکالمات خارجی در هیات دولت چالش جدی داشتیم. اینها نشانه این بود که این حوزه در اولویت کاری دولت نیست.

    طرح های داخلی ای که مردم هم کاربر آن باشند، تعریف کرده بودید؟

    همین طرح فیبر خانگی یا FTTX یکی از بزرگ ترین طرح ها بود که در کمتر از چهار سال بازگشت سرمایه دارد در حالی که در بسیاری دیگر از حوزه ها بازگشت سرمایه شاید بالای ۱۰ سال باشد.

    چند طرح غیرموفق در زمان وزارت شما جریان داشت که شاید اصلی ترین آن اپراتور سوم بود. چه اصراری بر ارائه پروانه به این شکل به آن شرکت نیمه دولتی وجود داشت؟

    باز هم به دلیل بی توجهی دولت این طرح ناکارآمد و ناکام ماند. اعتقاد دارم پروانه ارائه شده به اپراتور سوم هیچ اشکالی نداشته و ندارد و مثل باقی پروانه ها قابل بهره برداری است، اما مشکل این بود که سازمان تامین اجتماعی دچار سوءمدیریت بود. قطعا اگر یک مدیریت توانمند و قابل بالای سر این اپراتور بود وضع ما امروز چیزی متفاوت از وضع فعلی بود.

    یعنی مدیر دیگری می توانست آن را به نتیجه برساند؟

    اپراتور سوم در کف تعهدات حرکت می کند و حتی همان را هم انجام نمی دهد و کار به جریمه و برخورد می کشد که این یعنی چرخه منفی شروع شده است، اما از طرفی می بینیم مدیریت حرفه ای اپراتور دیگر، آن را در سقف تعهدات اداره می کند و آنها جور دیگر دائم دعوا دارند که سقف مشخص شده برای آنها کافی نیست. این تفاوت مدیریت است که در یک بازار مشابه وجود دارد. صریح بگویم اپراتور سومی ها با تقویت دولت هم نمی توانستند به جایی برسند.

    اپراتور چهارم هم همین وضع را دارد. اپراتور فیبر نوری می تواند با وضع فعلی خدمات ارائه دهد؟

    آنها مشکل این چنینی ندارند. تا جایی که من اطلاع دارم کار طراحی هم خوب پیش رفته است و آنها دارند وارد مرحله اجرا می شوند. آنها هم بخش خصوصی هستند و هم می توانند سرمایه جذب کنند.

    موضوع اینترنت ملی در زمان وزارت شما بالا گرفت. گفته می شد مدل چینی برای طراحی آن استفاده شده است.

    قبلا هم گفته ام، اینترنت یک شبکه بین المللی است و اینترنت ملی واژه درستی نیست، موضوعی که دنبال کردیم و در قانون پنجم توسعه هم آمده است، شبکه ملی اطلاعات است. برداشت من این است که ما حدود ۹۰ درصد از تکالیفی که تا سال دوم برنامه برای این طرح پیش بینی شده است، رسیدیم. ما از این شبکه توقع داریم زیرساخت لازم برای هر نوع کاربردی را که ما اراده می کنیم، تامین کند که دست کم دستاوردش امنیت بوده است و در این تردیدی نیست. به گواه دشمنان و معاندین جمهوری اسلامی ایران، کشور توانسته است در مقابل تهدیدات سایبری بخوبی عمل کند. گاهی می گویند رتبه پنجم هستیم و گاهی ششم که البته به این اعداد کاری نداریم، اما به هر حال ما توانسته ایم به این دستاورد برسیم که این از مزیت های این شبکه بود. توصیه من به دولت های بعدی این است که طبق قانون برنامه پنجم عمل کنند تا به یک شبکه چند لایه امن برسیم و بتوانیم به مزیت هایی بعدی مثل توسعه کسب و کار در این فضا دست یابیم.

    این هم که می گویند مدل این شبکه از جایی وارد شده، درست نیست. من فیلمی از کارشناسان کشورهای غربی دارم که خودشان به این توانایی ایران اذعان کرده اند و یکی از آنها می گوید اگر ایران بتواند این شبکه را پیاده سازی کند قطعا کشورهای دیگر از آن الگوبرداری می کنند.

    از شورای عالی فضای مجازی بگویید. چه شد بعداز وزارت عضویت شما آنجا از عضویت حقوقی به حقیقی تبدیل شد؟

    رهبر معظم انقلاب تشخیص دادند حضور من می تواند آنجا فایده ای داشته باشد و بنا به حکم ایشان بعد از وزارت به عنوان عضو حقیقی آنجا حضور یافتم.

    وضع شورا چگونه است؟ آیا وارد فضای حمایت اقتصادی از این صنعت ارتباطات شده است؟

    متاسفانه این شورا الان شش ماه است فعالیت خاصی ندارد.

    چرا؟ مگر جلسات هفتگی برقرار نیست؟

    این را بهتر است از مسئولان آنجا بپرسید. متاسفانه وضع شورا مناسب نیست.

    یعنی ممکن است این شورا دچار تغییر وضع یا توقف فعالیت شود؟

    موضوع اتمام کار این شورا اصلا در حد ما نیست که بخواهیم نظری بدهیم، اما درباره وضع فعلی می توانید از تک تک اعضای حقیقی و حقوقی بپرسید و حتی از حجم جلسات و تصمیمات گرفته شده می توان فهمید وضع مناسب نیست.

    پس این آیین نامه ها و تصمیماتی که به نام شورای عالی فضای مجازی اعلام می شود بر اساس تصمیمات اعضا نیست؟

    ظاهرا خیر.

    به نظر شما کار شورا ادامه خواهد داشت؟

    تصمیم خوب و درست و کلان رهبر معظم انقلاب برای تشکیل شورای عالی فضای مجازی بسیار بجا بود و در نفس موضوع شکی نیست، اما در مقام عمل با توجه به عملکرد مسئولان، شورا دچار وقفه یا انحراف شده که این باید اصلاح شود.

    آخرین جلسه این شورا چه وقت برگزار شد؟

    بهمن ماه سال قبل.

    موضوع فیلترینگ که قرار بود به صورت کلان در آن شورا تصمیم گیری شود با این وقفه دچار اختلال نمی شود؟

    به آن شکل خیر. موضوع فیلترینگ برای مقابله با مضامینی است که در فضای مجازی منتشر می شود که عمدتا محتواهای غیراخلاقی است که با تعلیمات دینی ما در تناقض و تعارض است و از کسب و کارهای کثیفی نشات می گیرد که در این فضا جریان داشته و سودهای کلانی به جیب صاحبان آنها سرازیر می کند. این کسب و کارهای کثیف حتی چیزی نیست که مبتکرین وب در پی آن بودند، پس مقابله با آن باید مستمر باشد که آن کارگروه در همکاری با تمام دستگاه ها فعالیت خود را مانند قبل انجام می دهد.

    بتازگی شما مدیریت مرکز تحقیقات وب را به عهده گرفتید، دلایل راه اندازی این مرکز چیست؟

    ظرفیت بالایی که ما دراین مرکز وبه طور کلی فضای بخش ارتباطات در اختیار داریم همان نیروی انسانی آماده است. بیشتر شاگردان ممتاز دانشگاهی وارد این بخش می شوند و این یعنی ما می توانیم قطب تولید دانش و فناوری باشیم. آن گله ای که اول صحبت کردم، همین بود که به این ظرفیت توجه نمی شود. شاید بگویید وقتی وزیر بودید، چرا توجه نکردید؟ اما تقسیم کارها به گونه ای است که همه بایدبه تحقق یک هدف کمک کنند و یک وزارتخانه به تنهایی توان انجام همه کارها را ندارد، برای همین تصمیم به تشکیل مرکز تحقیقات وب گرفته شد.

    یعنی قرار است در این مرکز تولیدات علمی را مدیریت کنید؟

    فضای وب که در نسل سوم آن هستیم، تغییر شگرفی با نمونه های اولیه آن داشته است و امروز می بینیم گزینه هایی در وب ۳ وجود دارد که در نسل اول وب حتی در ذهن ما نمی گنجید. وقتی می بینیم با حضور پدیده هایی مانند شبکه های اجتماعی و مباحث هوشمندسازی، ظرفیت های فوق العاده ای به وجود آمده است که می تواند تولید علم و ثروت کند، ماهم باید اقدام کنیم تا این کار را به نتیجه برسانیم. رسالت اصلی مرکز تحقیقات وب مدیریت، هماهنگی بین مراکز علمی و کشف استعدادهای این حوزه است که بتوانند به کارهایشان سمت و سو دهند و آنها را به نتیجه برسانند.

    هیچ جای دنیا سازمان یا ارگانی نتوانسته کار بزرگی در فضای وب بکند و می بینیم همه کارهای بزرگ از یک اتاق و از سوی چند جوان شروع شده است. بااین حال چرا دولت باز می خواهد وارد این فضا شود؟

    اشتباه نشود! ما در این مرکز قرار نیست، وارد بحث ارائه خدمات شویم. ما فقط به عنوان کار زیرساختی، توسعه دانش بومی وب را دنبال خواهیم کرد که می تواند به دانشگاه ها جهت بدهد تا در تحقیقات سطح بالای هوش مصنوعی و فناوری های سطح بالای IT فعالیت کنند. ما به عنوان یک کار حاکمیتی برای تولید دانش، این مرکز را راه اندازی کردیم و نه یک مرکز ارائه خدمات.

    پس روند تجاری سازی بخش ارتباطات را هم پیگیری می کنید؟

    اصلا هدف اصلی ما تسهیل روند همین جاده است تا دانش ها به تجاری سازی برسند.

    دانشگاه ها هم تمایلی برای همکاری دارند؟ بعضا این مراکز بیشتر تمایل به استقلال طلبی دارند.

    اکنون با دو دانشگاه همکاری را آغاز کرده ایم و تفاهم نامه داریم که البته مکتوب نشده است. با دانشگاه صنعتی شریف و دانشگاه صنعتی مالک اشتر قرار بر تبادل دانشجو در طرح های مشترک داریم و این مرکز به عنوان یک نهاد مشترک می تواند به نفع هر دو طرف، همکاری هایی را آغاز کند.

    وضع فعلی وزارت ارتباطات را چطور می بینید؟

    این وزارتخانه جزو معدود وزارتخانه هایی است که امروز کار تخصصی خودش را انجام می دهد، یعنی پرداختن به معیارهای کلان و نگاه علمی و زیربنایی به بخش خصوصی و کسب و کار بخش خصوصی در این حوزه جریان دارد.

    وضع بخش خصوصی حاضر در این صنعت چطور؟

    واقعیت این است که بخش بزرگی از فعالیت های حوزه فاوا را بخش خصوصی انجام می دهد. اگر به تعداد پروانه هایی که ما صادر کردیم، مراجعه کنید و به حمایت هایی که از بخش های خصوصی کردیم نگاه کنید، خودتان می توانید وضع را ارزیابی کنید.

    با خصوصی سازی زیرساخت های بخش ارتباطات موافق هستید؟

    به هیچ وجه نباید این بخش خصوصی شود. امروز برخی سعی دارند این را القا کنند که زیرساخت ها هم باید خصوصی شود، اما من با جدیت اعتقاد دارم این بخش نباید از حیطه حاکمیت خارج شود. هر چند می دانم عده ای از این حرف بدشان می آید، اما این اشتباه نباید صورت گیرد.

    دقیقا منظورتان کدام بخش است؟

    امروز عده ای با منظورهای خاص می گویند همین مقداری که بعد از اجرای قانون اصل ۴۴ در دست حاکمیت مانده هم نباید دولتی باشد و باید خصوصی شود که این بر خلاف قانون و بسیار اشتباه بزرگی است.

    مشخصا منظورتان کدام بخش است؟ یعنی مثلا آنان می گویند توزیع اینترنت دولتی را بخش خصوصی در دست بگیرد؟

    تمام فضایی را که به عنوان زیرساخت فناوری اطلاعات و ارتباطات امروز در دست دولت و حاکمیت است، نشانه رفته اند تا بخش خصوصی در آن نفوذ کند و دست دولت بسته بماند.

    مثال بزنید یا نمونه بگویید که مشکل کجاست؟

    در مخابرات فضایی کشور امروز هفت شرکت داریم که خدمات ماهواره ای ارائه می دهند، همه آنها خصوصی هستند و همه نوع تشویق و حمایت هم شده اند، اکنون چرا نمی روند کار خود را گسترش دهند، مشکلشان چیست؟ پروانه و مجوز را هم که داده ایم، اما چرا امروز ما ماهواره بخش خصوصی نداریم؟ اگر بخش خصوصی نمی رود ماهواره به فضا پرتاب کند دولت باید تماشا کند یا برود التماس آنها را کند؟ خوب معلوم است دولت خودش باید دست به کار شود. متاسفانه آنهایی که می گویند بخش خصوصی می تواند کار زیرساخت را هم انجام بدهد، می خواهند با بی توجهی ما را به جایی ببرند که در زیرساخت کم بیاوریم. من می گویم اگر این افراد ادعا می کنند زیرساخت زمینی را هم بخش خصوصی در اختیار بگیرد. اول بروند زیرساخت فضایی را انجام دهند و بعد سراغ این بخش بیایند.

    شاید بگویند آن زیر ساخت اقتصادی نیست.

    دقیقا به نکته خوبی اشاره کردید، یعنی آنها دنبال گوشت لخم هستند و می خواهند استخوان ها را بدهند به دولت! کجای دنیا این چنین است؟ این حوزه هم باید با یک بالانس مشخصی کار کند و این نمی شود که بخش های سوددارش را جدا کنید و بدهید بخش خصوصی و بقیه اش بماند دست دولت که بعد دولت این میان بشود یک بخش ضعیف که نتواند هیچ کاری از پیش ببرد.

    مخاطب صحبت شما آنهایی هستند که امروز صحبت از بازگرداندن بخش هایی از مخابرات به دولت می کنند؟

    اجازه بدهید وارد آن بحث نشویم. خصوصی سازی مخابرات تصمیم بزرگ و درستی بود، اما در اجرا می توانست بهتر باشد که البته این مشکلات به دلیل نقص ها و مشکلاتی بود که قانون اصل ۴۴ داشت.

    مشکل این قانون چه بود؟

    مشکل این است که به دلیل خلأ قانونی در اصل ۴۴، دست دستگاه متولی اصلی از بسیاری تصمیم گیری ها در خصوصی سازی کوتاه است و این باعث می شود تصمیماتی گرفته شود که گاهی درست نیست.

    گفته می شود ایران در شاخص بندی های جهانی فناوری اطلاعات رتبه بدی دارد، این را چطور می بینید و آیا قابل دفاع است؟

    آنچه در واقعیت وجود دارد این است که وضع ما بد نیست و حتی می توان گفت وضع متوسط و رو به خوبی داریم. قضاوت های امروز بر شاخص های فناوری اطلاعات و ارتباطات بسیار فراتر از یک ارتباطات اینترنتی یا امثال آن است. وقتی به جهان بینی پشت این دنیای ارتباطات می رسیم، خواهیم دید ارزش های ما با ارزش های غربی همخوان نیست و به دلیل ضعف حضور ما در مجامع بین المللی امروزه به قولی، مترها را آنها دارند مشخص می کنند که با دیدگاه ما همخوانی ندارد.

    یعنی با تفکر اینترنت امروزی مخالفت دارید؟

    در گذشته هم گفته ام که این اینترنت را چون زیر بنای ایدئولوژیکش اومانیستی است با شکل فعلی قبول ندارم. شاید این حرف بسیار بزرگی باشد و عده ای از فردا بگویند خودت که مسئول این کار بوده ای چطور امروز این حرف را می گویی؟ اما اینجا حرف داریم، چرا که ما با محتوایی که هدایت کنندگان اینترنت در پشت صحنه  دارند، تناقضات جدی داریم. نمونه اش همین است که آنها برایشان فرقی ندارد برخی کسب و کارهای کثیف به قیمت متلاشی شدن خانواده ها یا به قیمت ضایع شدن نسل ها باشد و برای همین دارند آن را توسعه می دهند، حال آن که نه تنها برایشان ثروت نخواهد بود، بلکه برایشان نقمت است و نتیجه ای جز جرم و جنایت های فزآینده ای که هر روز بیشتر می شود، ندارد.  پس ما در آن رده بندی ها شرکت نکرده ایم که بخواهیم رتبه خوبی داشته باشیم و در برخی شاخصه ها اصلا دوست نداریم حضور داشته باشیم که حالا بخواهند به ما نمره بدهند یا ندهند. مثل کسی که دنبال کسب یک علم خاصی نرفته باشد و حالا بخواهید به برگه امتحانی او نمره بدهید، این موضوع جای بحث زیادی دارد که باید روی آن صحبت شود، اما در کل جایگاه ما در شاخصه های فناوری اطلاعات خوب است و البته به رشد نیاز داریم.

    حالا چطور شد راهی شورای شهر شدید. مستقل تصمیم گرفتید یا از شما خواسته شد؟

    اگر تجربه ای دارم که حاصل سال ها کار مدیریتی است، انصاف این است که این تجربه راکد نماند و جایی استفاده شود. از قبل تجربه ها و برنامه هایی در حوزه مدیریت شهری داشتم که به نظر می شود با مدیریت الکترونیکی امور، کارها و امور شهری را بهتر انجام داد، اما این انگیزه کافی برای وارد صحنه شدن من نبود و تاکید بعضی از دوستان بر این که این نیاز امروز وجود دارد باعث شد جدی تر وارد میدان شوم.

    در شورای شهر از فناوری اطلاعات دفاع خواهید کرد؟

    چون تخصص و تجربه های قبلی من در این زمینه ها بوده است، قطعا اقدامات این چنینی را در برنامه خواهم داشت، همچنان که شهر تهران اولویت های زمان گذشته ای دارد که شاید برای بعضی از آنها دیرهم شده باشد، اما هنوز کارهایی هست که می توان با مدیریت اطلاعات و منابع به سرانجام رساند؛ یعنی اگر ما بتوانیم مدیریت منابع را به صورت الکترونیکی پیاده کنیم، قطعا طرح ها با شفافیت بیشتر پیش خواهد رفت.

    از وضع تعرفه های حوزه ارتباطات راضی هستید؟

    این یک بحث طولانی می طلبد؛ چرا که تعرفه گذاری بحثی پیچیده است. در بخش هایی ما جزو گران ها هستیم و در بخش هایی جزو ارزان ها، اما این حوزه هم نیاز به یک دیدگاه جدید و متوازنی دارد تا وضع بهتری پیدا کند.

    به نظر شما تعرفه کدام بخش ها اکنون گران است؟

    تلفن ثابت جزو ارزان هاست، اما این طور برداشت نشود که می گویم گرانش کنیم، نه، اما باید در یک سبد خدمات دیده شود.

    با این حال نگفتید تعرفه کدام بخش گران است.

    قضاوت سختی است.

    مثلا تعرفه اینترنت گران است؟

    خیلی روشن جواب این پرسش را می دهم، اگر اینترنت را برای استفاده این فضای های مصرفی می خواهیم، قیمتش خوب است، اما اگر اینترنت را برای توسعه کسب و کار می خواهیم باید ارزانش کنیم، یعنی اگر کسی با اینترنت می خواهد ثروت ملی تولید کند، مثل برق ارزانی که به صنعت می دهیم باید اینترنت ارزان هم به او بدهیم؛ یعنی نوع استفاده باید تعیین کننده قیمت باشد. امروز وقتی برخی دوستان می گویند کشور کره جنوبی سرانه پهنای باندش فلان است باید کمی دقت کنند و ببینند کره از این اینترنت چه استفاده ای می کند؟ آنها با اینترنت ثروت ملی تولید می کنند، اما ما چه می کنیم؟ البته این حرف ها خوشایند نیست، ولی واقعیت تلخ است.

    سعید نوری آزاد – جام جم



    دیدگاه شما

    پاسخ دهید